Cinema Trottoir 2025

Na het oversteken van het hek van Melilla vanuit Marokko komt Ihsane aan in het opvangcentrum van de nonnen "Divina Infantita", waar Assia en Nuhaila wonen. Hamza wordt 18 en moet La Purísima verlaten, het opvangcentrum voor niet-begeleide jongens. Ze zijn allemaal alleen in Melilla aangekomen, maar hebben een nieuwe familie gevonden: het dansgezelschap NANA. Na maanden van hard werken worden ze geselecteerd om deel te nemen aan een bekend televisie-talentenshow, waar ze een luchtspiegeling ervaren die hen enkele dagen uit hun realiteit lijkt weg te nemen en die in een flits verdwijnt zodra het spotlicht uitgaat.

Een jong meisje met een duister geheim dat probeert te ontsnappen.

Een jong meisje dat zich verzet tegen haar traditionele samenleving.

Ana + Yek (Ik + Jij) neemt ons mee op een reis naar wederzijds begrip via de evoluerende relatie tussen de tweelingzussen Sanaa en Zohra. Wat begint als Zohra’s verkenning van hun Marokkaanse wortels, onthult gaandeweg Sanaa’s groeiende liefde voor de islam en ontvouwt zich als een intieme cinematografische dialoog over zusterliefde en onafhankelijkheid.

Vastbesloten om zichzelf en haar kinderen een beter leven te bieden na de zelfmoord van haar man, een boer, vecht Sanjivani niet alleen tegen de structuren van een patriarchale samenleving die weduwen zoals zij verlamt en onzichtbaar maakt, maar ook tegen de berg schulden die haar overleden man heeft achtergelaten. Pas wanneer ze zich aansluit bij een gespreksgroep met andere weduwen van boeren die zelfmoord hebben gepleegd, ontdekt ze dat ze niet alleen staat in haar wanhoop en verdriet – het zelfmoordcijfer onder boeren die het leven lieten vanwege mislukte oogsten en dumpprijzen op de geglobaliseerde markt is schrijnend: 400.000 in de afgelopen twintig jaar. Gesterkt door gemeenschap, gedeelde verhalen van veerkracht en onverwachte solidariteit, baant Sanjivani voorzichtig een weg vooruit. Met adembenemende cinematografie en een warme, empathische blik op zijn hoofdpersonen weet de regisseur een zorgvuldige representatie van een complex onderwerp neer te zetten.

Leugens en schuldgevoel vormen de kern van Patricks relatie met zijn moeder Randa. In de loop der jaren verzamelde hij hun audioberichten en videogesprekken. Nu transformeert hij deze tot een portret van haar leven in Libanon en het zijne in België. Ontroerend, prikkelend en bij momenten hilarisch, stelt Mea Culpa vragen over de verbanden tussen nationale en seksuele identiteit voor een jonge Palestijnse migrant.

In 2018 werd de tweejarige Mawda Shawri, dochter van Phrast en Shamden en zusje van Hama, doodgeschoten door een Belgische politieagent tijdens een achtervolging op een centrale snelweg. In 2023 verzamelden meer dan 40 mensen – zowel mensen zonder papieren als gedocumenteerde activisten – zich voor de camera bij La Voix des sans papiers in Brussel om gezamenlijk documenten en reacties op Mawda’s zaak te beluisteren. Samen produceren zij het contra-forensisch bewijs van deze dodelijke oversteek van het Kanaal.